CSM / Suikerfabriek Breda in de sloop

Gisteren een groot artikel in BN/De Stem over de sloop
van de suikerfabriek in Breda.
De laatste uren zijn geteld.
Wat er nog staat zijn twee loodsen, een kalktoren en de stroopafdeling.
De stroopafdeling wordt nu gesloopt en zal, volgens de sloper,
binnen 1 week weg zijn.
Dus er nog ven met de camera op uit.
De Markkade is inmiddels afgesloten voor verkeer.
De sloopactiviteiten vinden nu gelijk aan de weg plaats.

Eerst de foto’s en koppen uit BN/De Stem
en dan mijn foto’s.





De dichterlijke vrijheden van de verslaggeefster Edine Wijnands.






Kalktoren (volgens het artikel)/Kalkoven met de grijper van de slopers.












De Grote Toren in een doorkijkje met een hoogwerker. Foto van Edwin Wiekens.






Ik kwam gisteren aanrijden via het Spinveld. De gebouwen aan de haven liggen mooi in de zon (en de koude wind).






De Markkade met de restanten van de Suikerfabriek.












Het terrein dat vrij gaat komen is enorm.






Dat de Bredase Fietsersbond niet in het geweer komt voor het behoud van dit bord snap ik niet. Bestaat er wel een Bredase Fietsersbond?






Bij de voormalige stroopafdeling liggen twee enorme silo’s of reactorvaten of hoe ze ook mogen heten. Duidelijk is de aandrijving van het roerwerk te zien.


















De verlaten Markkade.












Deze foto is vanuit de binnenstad gemaakt.






Net als deze.





De thee van vandaag…..

Vanochtend drink ik een ‘Black Tea’ uit China.
Een nadere aanduiding zoals waar deze zwarte thee vandaan komt
zat er niet bij.
Maar dit is terecht een zwarte thee.
Zo gauw de thee in het water komt geeft hij een heel donkere kleur af.
In tegenstelling tot groene thee kun je deze thee ‘te sterk’ zetten.
Bij groene thee is me dat nog nooit gelukt.
Zo’n donkere thee, terwijl buiten de zon schijnt maar het erg koud lijkt,
is heerlijk. Straalt een heel warm gevoel uit.





Warm water verwarmd de theepot terwijl het theewater staat te koken.






De thee in het thee-ei.






Gelijk geeft de thee een heel donkere, warme theekleur af.






Heerlijk!





Kunstvaria

Onder andere een werk uit de 21ste eeuw door Tomxc3xa1s Saraceno en
een pauselijk eigendom geschilderd door Carlo Saraceni rond 1600,
allemaal in 1 log.





Brassaxc3xaf, Ohne titel (Zerbrochene fensterscheiben eines fotografenateliers), circa 1934.


Brassaxc3xaf is een pseudoniem van Gyula Halxc3xa1sz.
Deze foto van de Hongaarse fotograaf maakt deel uit
van een tentoonstelling over surrealistische kunst.
Let eens goed op de gaten in de ruiten.





Carlo Saraceni, Venus and Mars, circa 1600.


Eigendom van een van de pausen in Rome.
Maar wat zoeken al die engeltjes nou?





Dan Basen, Concentration camp, 1964.






Diamond and ruby-set gold anklet (Taxe2x80x99zim), India, 19th century.


Dit is een heel bijzonder stuk.
Een gouden enkelketting met diamanten en robijnen.
Ooit gedragen door His Highness Thakur Sahib Waghji II Ravaji,
de Maharajah van Morvi.
Het lijkt bijna de naam uit een sprookje.
Het is een ‘Princely State’ in de staat Gujarat in India.





Head of a Jina, India, Mathura, Uttar Pradesh, Gupta period, mid 5th century.


Het Jainisme is een oud geloof in India.
De nadruk ligt in dat geloof op vrede en het afzweren van geweld.
Ook tegen dieren. En dat wordt door sommige volgelingen heel ver doorgevoerd.

Een Jina of Tirthankar is een levend wezen die verlichting heeft bereikt.
In de kunst komen vele verschillende afbeeldingen van Tirthankar voor.
De afbeelding hierboven is het hoofd van een Jina.
Komt dit jaar als een van de topstukken op een internationale veiling.
En die veiling weet er het volgende over te zeggen.

A highly important mottled red sandstone head of a Jina
INDIA, MATHURA, UTTAR PRADESH, GUPTA PERIOD, MID 5TH CENTURY

Lot Notes

Edwin Binney 3rd (1925-1986), whose grandfather invented and manufactured the Crayola crayons from around 1902, formed one of the most important and extensive collections of Indian paintings in the United States and donated more than 1400 works to the San Diego Museum in 1990. A man of universal mind with a doctorate in French literature, he collected with rigor and deep connoisseurship, seeking to document quality and comprehensive depth in his collection. He is also noted as an important collector of Ottoman Turkish art, Mughal paintings, French Old Master paintings subsequently donated to the Portland Art Museum, Oregon, as well as American quilts. A close friend of Nasli Heeramaneck, the famous New York based dealer in the 1960s, he acquired many pieces through him. The Binney Collection included only a small group of Indian sculptures, of which this was the collectors personal favorite and had thus remained in the family.

During the Gupta period (4th through 6th centuries), named after a succession of kings bearing the Gupta suffix, all forms of creative and intellectual expression reached an unprecedented level of sophistication. Already firmly established under the Kushan, particularly as a center for Jainism, Mathura became an ever more active and important center for all principal religions and the production of images, predominantly Buddhist and to a lesser degree Jain and Hindu, while it is also noted as the birthplace of Krishna. Employing mottled red sandstone specific to the region, the Gupta workshops under royal patronage achieved a highly refined idealized sculptural form by the mid-5th century that would forever define the ideal and iconic prototype of an enlightened being, an unquestionable high point in Indian art as well as the world.

According to the Jain tradition and its doctrine of non-violence, a Jina (also “Conqueror” or Tirthankara) represents the highest stage of a supreme being, of which there are 24 in number. This head can be identified as that of a Jina by the lack of an ushnisha, the domed protuberance on the head that is characteristic of Buddha, while all other features of an enlightened being are shared. A specific iconographic element are the half-shut eyes, shaded by the eyelids, with a gaze turned inward, reflecting a heightened mind in perfect equilibrium. According to the iconographic ideals, the hair is arranged in snail-like curls in gently undulating rows, the arched eyebrows follow the curved outline of the margosa leaves, and together with the bridge of the nose, dividing the face into equal parts at 120 degrees, the eyes are like lotus petals, the nose akin to a sesame flower (tilaphula), the lips like the bimba fruit, the elongated earlobes a reference to his former princely life when jewels had weighed them down. Nature is thus sublimated into a rythmic and sculptural form, emulating spiritual perfection in aesthetic terms.

Only a handful of other examples, both Buddhist and Jain, are in the collection of the Mathura museum as well as public or private collections around the world. Heads of Jinas being even rarer, this is arguably among the finest and largest in existence. Compare with the Gupta period sandstone figure of Buddha from Sarnath, sold at Christie’s New York, 21 March 2008.



Korte Nederlandse samenvatting:

Een belangrijk werk, een hoofd van Jina van gevlekt rode zandsteen.
Afkomstig uit Mathura in India en stamt uit de Gupta periode
De Gupta periode was van 280 xe2x80x93 550 na Christus en
was een keizerrijk dat bijna heel India besloeg.

Edwin Binney 3e is de huidige eigenaar van het stuk.
Hij is erfgenaam van zijn grootvader, de uitvinder en producent
dan de Crayola crayons (Amerikaanse kleurpotloden).
Zijn grootvader ontwikkelde vanaf 1902
een van de meest vooraanstaande verzamelingen
van tekeningen en schilderingen uit India.

De Gupta periode is een periode in de geschiedenis van India
waarin de wetenschappen en kunsten tot volle bloei komen.
In Mathura werden zeer verfijnde Boeddhistische kunstwerken gemaakt.
Maar ook Jain en Hindoestaanse kunst.
De gevlekte rode zandsteen is een kenmerk van deze regio.
Er zijn 24 verschillende Jina.
Welke hier is afgebeeld is niet duidelijk omdat alleen het hoofd is overgebleven.
Maar dat het een Jina is kan worden afgeleid
uit de halfgesloten ogen en de naar binnen gerichte blik.
Daarbij spelen ook de manier waarop de haren en wenkbrauwen zijn gemaakt en
de brug van de neus die het gezicht symmetrisch verdeeld een rol.
De ogen, neus en kin zijn uitgevoerd als elementen die in de natuur voorkomen:
lotusblad, bloemen en fruit.
Van beelden van deze kwaliteit zijn er wereldwijd slechts
een paar bekend in musea en in een paar privxc3xa9 verzamelingen.





Henri Matisse, La chambre rouge, 1908.






Henry Moore, Seated woman, 1948.






Jean de la Huerta and Antoine le Moitur
ier, Mourner no. 78, Mourner with cowl pulled down, right hand raised, left hand holding a book in a flap of his cloak, 1443 xe2x80x93 1456.



Uit de rijke Bourgondische tijd.
Versiering van een graf.
Treurende man.





Joan Miro, Personnage et l’oiseau, 1974.






Johan Barthold Jongkind, Maanlicht scene, 1866.






Joseph Stella, Morning mist at the mine mouth, Monongah, West Virginia, 1908.


Ochtendmist bij de mijnschacht.





Louise Bourgeois, Untitled (With foot), 1989.






Nainsukh of Guler, Raja Balwant Dev Singh on a tiger hunt, India, Jasrota, circa 1750.






Niklas Klotz, Nevis, 2008.


Marmeren beeld, ingewassen met was en pigment.
Aangevuld met hout en glas.
Hyperrealisme.





Pablo Picasso, The studio of la Californie, 1956.


Geschilderd onder andere ter nagedachtenis van Matisse.





Paul Cxc3xa9zanne, Bathers, circa 1890.






Paula Scher, India, 2010.






Ross Moffett, Higgins wharf, 1847.






Russisch icoon, Novgorod stijl, 14e eeuw, de heiligen Boris en Gleb.






Sandro Botticelli, Madonna and child with the infant Saint John, circa 1493-1495.






Tomxc3xa1s Saraceno, Galaxies forming along filaments like droplets, along the strands of a spider’s web, 2008.






Vassily Vassilyevich Kandinsky, Winter landscape, 1909.






Vladimir Baranov-Rossine, Nymphen und Zentauren, 1914.






William Sydney Mount, The power of music1847.


Ik leg het uit als een positief schilderij:
de kracht van de muziek overbrugt allerlei tegenstellingen.
Onder andere rassentegenstellingen.




China reisverslag / travelogue 25




De Verboden Stad: 04/10/2009

Na de tentoonstelling vervolgde ik mijn weg.
Ik wou zeggen de route maar ik volgde geen route.
Het idee was om via Gate of Glorious Harmony het meest
linkerdeel van de Verboden Stad eerst te bezoeken.
Dat is er niet van gekomen.
Ik ben naar Zhen Du Men gelopen, de poort links
van de Gate of Supreme Harmony.
Er zijn noral wat vertalingen van dezelfde Chinese naam.
Zhen Du Men wordt vertaald als:
Gate of Moral Standards (op het bord in de stad) en
Gate of Correct Conduct (op de plattegrond).
In het kader van de symmetrie staan aan beide zijde van de grote poort
een kleiner poortgebouw.
Ik bezocht een van hen en maakte er foto’s.
Wat anders?





Inner Golden Water.






Bronzen leeuw.






Hier zie je een van de twee bronzen leeuwen voor de Gate of Supreme Harmony (in de rode kring). Een manshoog beeld.






In detail.






Reliefs op de muren maar vooral op de vloer. Vaak tussen de trappen of op de basis van de gebouwen.






De vloer. Weer eens wat anders dan een mozaiek.






De blik terug op de Meridian Gate.






Het schilderwerk aan de buitenkant van het poortgebouw.












De basis van de belangrijkste gebouwen bestaan uit wit steen met beeldhouwwerk (marmer). Je ziet deze karakteristieke versiering vooral als ballustrade bij trappen of als ‘hekje’ langs de plateau’s.






Versiering in de basis van de gebouwen.






Zonwering. Dit houtsnijwerk zie je overal in de Verboden Stad.






Hoek.






Tot aan de nok versierd, nee… zelfs op de nok.






Zhen Du Men.


Zhen Du Men
Gate of Moral Standards

Opgericht in 1420 tijdens de Ming dynastie.
De originele naam van deze poort was Xi Jiao Men
(Westelijke hoek poort).
De poort kreeg zijn huidige naam in 1645.
In 1888 is de poort door een brand verwoest
maar direct in 1889 weer opgetrokken.
In de Qing dynastie woonde onder andere hier,
de keizerlijke wachters die dienst hadden.
De woorden xe2x80x98Zhen Duxe2x80x99 betekenen xe2x80x98het corrigeren van de wetxe2x80x99.





De houtconstructie van het dak.






Als je door het poortgebouw loopt, ontvouwt zich het volgende plein. Dit keer met in het midden op dat prachtig witte, marmeren plateau, de Hall of Supreme Harmony. Dat is het ceremoniele centrum van de Verboden Stad. Zie op de voorgrond links een van de vele, vele vaten/ketels die door de hele Verboden Stad te zien zijn. Hun functie was onder andere de opslag van water dat gebruikt kon worden om een brand te blussen.






Ik ga niet direct op deze centrale hal af maar loop langs de linker vleugel om zo van de ene naar de volgende museumruimte te lopen.






Schildering op een brede balk in het plafond.






Voorbeeld van de geometrische motieven die je overal terug ziet in de Verboden Stad.






Wat een schattig tuinhekje.






Op de gallerijen rondom de pleinen kun je met meerdere mensen naast elkaar lopen. Op deze zonnige dag komt daarbij dat je in de schaduw loopt. Nog meer vaten.






Hall of Supreme Harmony.






Je ziet dat ik er niet alleen loop.






Niet alleen geometrische motieven maar ook motieven die ontleend zijn aan de natuur. Voor de hoofdkleuren krijg je zo langzamerhand wel een gevoel denk ik.


Rood is de kleur dat het volk vertegenwoordigt,
groen is voor de aarde,
blauw staat voor de hemel en
geel is de kleur van de keizer; de kleur van het goud.
Maar ik moet erkennen dat ik heel veel verschillende interpretaties
lees van kleuren in relatie tot China.
Over geel zijn de bronnen unaniem: keizerlijk.



China reisverslag / travelogue 24

Kaartje gekocht, kaartje geknipt.
Klaar om de Verboden Stad in te gaan.





De eerste indrukken zijn overweldigend. De Verboden Stad heeft een enorme omvang maar tegelijk al de mooie detailelementen in de architectuur en de kunst die er te zien is.






De daken, de bouwstijl, de schilderingen. En het is nog maar het begin.






Dit prachtige plein ligt gelijk achter de Meridian Gate. Hier met zicht op de Inner Golden Water Bridges en de Gate of Supreme Harmony.






Hetzelfde plein maar vanaf een iets hoger punt.






De Gate of Glorious Harmony. Mijn plan was om na het bezoek aan de zalen in de Meridian Gate door deze poort een bezoek te brengen aan het linkerdeel van de Verboden Stad. Uiteindelijk ben ik daar niet geweest. Voor een volgende keer.







De Verboden Stad: 04/10/2009





Om de grootte van de Verboden Stad een beetje in perspectief te brengen zie je hierboven een toeristische kaart van de stad. De Meridian Gate is de grote toegangspoort. Die is helemaal onderaan de foto.






Het omkaderde deel is het deel dat op de vorige foto’s te zien was: Meridian Gate, Gate of Supreme Harmony en onder andere de Gate of Glorious Harmony. Dit is ongeveer 1 derde van de totale breedte van de Verboden Stad. Als je kijkt naar de lengte dan is dit plein ongeveer 1 zesde of 1 zevende van de Verboden Stad.






Hier zie je ze in detail: de Meridian Gate onderaan. Bovenaan de Gate of Supreme Harmony. Links de Gate of Glorious Harmony. Toeval wilde dat in de Meridian Gate een tentoonstelling was van Cartier. Daar ben ik even gaan kijken. Niet zo zeer voor de voorwerpen maar omdat ik dan ook op de eerste verdieping van zo’n enorme poort kon rondkijken.






Eenmaal thuis en werkend aan deze log vond ik op internet nog deze aankondiging van de tentoonstelling.






Dit is het uitzicht vanaf de Meridian Gate, eerste verdieping, in de richting van Tiananmen Square. Zeg maar de Verboden Stad uitkijkend. Beneden staan de mensen in de rij om hun kaartje te laten controleren. In de vorige log zag je daarvan foto’s. In de verte zie je het volgende poortgebouw. Dit is nog allemaal onderdeel van de Verboden Stad






Zo ziet zo’n ballustrade op de eerste verdieping er uit.






En dit is de beschilderde houtconstructie van het onderste dak. Deze poorten hebben twee daklagen boven elkaar. In de Verboden Stad zijn de daken van een houtconstructie met dakpannen. Die houtconstructie steunt op houten pilaren. De ruimte tussen de pilaren is opgevuld met leem, klei en dergelijke. In het geval van deze poorten is het anders. Dit zijn echt enorme muren met daar bovenop het poortgebouw.






De Verboden Stad is symmetrisch van ontwerp. Hier sta ik midden op de Meridian Gate en ervaar je die symmetrie.






Het eerste juweel.






Veel koninklijke stukken zoals deze tiara.






Een zeepaardje.






Deze slang vond ik echt fantastisch.






Eenmaal buiten nog een prachtige schildering. Veel van de constructies in de Verboden Stad zijn afkomstig uit de 17e eeuw terwijl de initiele aanleg al in de vijftiende eeuw was. Het buitenschilderwerk is dus allemaal nieuw. Het gaat er dan ook meer om de motieven en kleuren vast te houden dan de originaliteit van het buitenschilderwerk






De Meridian Gate heeft twee lange uitstulpingen richting Tiananmen Square. Hier zie je de ballustrade van een van deze twee uitstulpingen. Beide eindigen in een verdedigingstoren.





CSM / Suikerfabriek Breda in de sloop

Vandaag ontving ik een serie foto’s van een van mijn gastcorrespondenten.
Foto’s die een goed beeld geven van de voortgang
van de sloop van de suikerfabriek in Breda.
Mijn foto’s zijn eigenlijk altijd gemaakt in het weekend.
Met weekend verkeersdrukte (weinig) en weekend sloopactiviteiten (geen).
Deze foto’s zijn door de week gemaakt.




















































China reisverslag / travelogue 23

Zoals in de vorige log al aangegeven ging ik redelijk op tijd op pad.
Dat vond ik in ieder gaval.
Ik was echter die dag zeker niet alleen.
De volgende foto’s zullen daar een indruk van geven.
Maar het zijn niet alleen de vele mensen
die een enorme indruk maakte, maar de Verboden Stad.
Zo groot, met zo veel kunstwerken, met zo veel geschiedenis.
De tijd vloog om en ondanks mijn nog steeds pijnlijke voeten
heb ik de hele dag gelopen.
Vanuit Nederland had ik wat koeken meegenomen.
Liga en dergelijke. En die kwamen nu goed van pas.
De eetgelegenheden binnen de Verboden Stad
waren zo druk en zo weinig ingesteld op niet-Chinese toeristen
dat ik er niet ben gaan zitten.
Maar dat was allemaal geen probleem.
Het weer was prima en ik heb genoten.
Het enige probleem is dat ik nog eens terug moet
want ik heb niet alles gezien.

Ik ga in kleine stukken door de Verboden Stad.
Vandaag alleen de wandeling naar de ingang
aan Tiananmen Square en de kaartverkoop.
De rest volgt in aansluitende logs.





In China is, ondanks alle oorlogen, de tijd, verschillende opvattingen over het beheer van de geschiedkundige resten, weersomstandigheden enz nog heel wat te zien uit het verleden. Op een kruispunt vlak bij mijn hotel bijvoorbeeld waren de resten te zien van een heel oude brug. Die resten zijn hierboven te zien. Na wat speurwerk op Google Maps en in de Lonely Planet kom ik tot de conclusie dat het hier om de Dongan gate site gaat.






Na pinnen bij de Bank of China op weg naar de ingang van de Verboden Stad. Ik wil onder het portret van Mao door de Verboden Stad in. Onderweg wordt het steeds drukker en uiteindelijk zijn de troittoirs vol en houdt de politie de wacht om de massa in de hand te houden.






Pinbon Bank of China.






De ingang is in zicht.






Via voetgangerstunnels komen er nog meer mensen.






Deze foto toont rechts de VIP boxen van de grote parades. Deze permanente (?) tribunes waren nu leeg maar bij parades zijn die bomvol.







De Verboden Stad: 04/10/2009





Op naar de ingang en wat zijn dat? Fonteinen? Deze poort heet de Gate of Heavenly Peace of Tiananmen Gate






Camera’s maken ook bij Chinese toeristen standaard deel uit van de uitrusting.






Voor het poortgebouw liggen een aantal typisch Chinese bruggen met aan weerszijde fonteinen die op deze feestdagen samen een waterorgel vormen.






In de rij.






En dan door de poort. Het zal niet de enige zijn vandaag.






De Verboden stad wordt gevormd door veel binnenplaatsen die in het verleden steeds minder toegankelijk waren voor de gewone mensen.






Nu nemen de mensen het er van. Het zijn de laatste mooie dagen van het jaar.






Terugkijken op het eerste poortgebouw.






De volgende poort: Duanmen Gate. Ik ben niet de enige die gefascineerd is door de deuren.






Hier zijn al veel souvenierverkopers te zien. Af en toe worden ze opgejaagd door de politie. Maar het kat-en-muis-spel komt bij mij niet serieus over.






He, weer een poortgebouw? Inderdaad, de Meridian Gate, en nu wordt het serieus. Hier staat politie. Als je hen passeert mag je niet meer langs dezelfde weg terug lopen. Dan moet je omlopen langs een van de twee uitgangen aan de rechter of linkerkant. Allemaal maatregels om de grote groepen mensen in de juiste banen te leiden. Vanaf hier gaat het naar de kaartverkopers. De Meridian Gate is het grootste poortcomplex in de Verboden Stad.






Heb je een kaartje gekocht, bijvoorbeeld bij die kiosk links vooraan, dan kun je in de rij gaan staan om door een van de poorten het Palace Museum in te gaan. Dergelijke verkooppunten zijn er overigens meerdere.






De Verboden stad is niet overal goed onderhouden maar de meeste plaatsen wel. Het schilderwerk is prachtig.






Kaartje.






Meridian Gate. Daar bij die paraplu’s staan de kaartjescontroleurs. Ook staan daar metaaldetectoren enzovoorts





Hoe het er verder binnen uit ziet, kunt u zien op de volgende logs
over mijn reis in China.