Gelezen: As in Tas

De titel is wel leuk maar geen palindroom zoals zijn
vader zo graag maakte.
Zijn vader maakte bijvoorbeeld de zin:
I’m a dad, am I? (Battus)
Je kunt die zin van links naar rechts en andersom lezen,
met hetzelfde resultaat: ik ben vader, niet dan?

Jelle Brandt Corstius schreef een erg leuk boek(je)
over zijn fietstocht van Amsterdam naar de Middellandse Zee.
Hij gaat daar een deel van de as van zijn gecremeerde vader
in de zee uitstrooien.
Jelle is bekend van zijn wat droge interview en vertelstijl
in zijn reisprogramma’s over bijvoorbeeld Rusland en India.
Leuke gebeurtenissen, terugmijmeringen en veel zelfspot brengen ons vanuit
Amsterdam naar Saint-Maries-de-la-Mer.

Een van de stukje die ik erg leuk vond is hierna te lezen.
Vooral zijn conclusie in de laatste zin vond ik leuk,
al ben ik het met zijn analyse niet eens.

Dat is misschien wat ik in Nederland het meeste mis: de wildernis.
Plekken die geen bestemming hebben.
Ik denk dat wij het enige land ter wereld zijn waar elke vierkante meter een bestemmingsplan heeft.
Thuis fiets ik wel eens een rondje in de buurt.
Een groot deel van de tocht gaat dan over de Diemerzeedijk aan de rand van Amsterdam.
Op het eerste gezicht kom je er dan door een prachtig natuurgebied.
Auto’s mogen er niet rijden, en altijd zie ik wel ergens een konijntje langshuppelen.
Maar aan mijn rechterkant loopt een door mensen gegraven kanaal waar binnenvaartschepen varen.
Aan mijn linkerkant ligt een door mensen gemaakt eiland, IJburg.
Achter mij hoor ik het gedreun van de ringweg van Amsterdam.
Voor mij: de schoorstenen van de energiecentrale.
Boven mij: de hoogspanningsmasten die Amsterdam van energie voorzien.
En onder mij – en dat is het meest bijzondere – een voormalige vuilnisbelt.
In plaats van het te saneren hebben ze dit gebied in plastic verpakt en is er een park op gebouwd.
Hier en daar steekt een schoorsteen uit de grond die het ingepakte afval moet ontluchten.
Voor een kinderprogramma was ik er ooit op stap met een bioloog die vertelde dat ze geen idee hebben wat voor chemische processen zich precies in de gifkuil afspelen.
In elk ander land zou dit een stedelijke wildernis zijn; grond die niemand wil hebben.
Hooguit geschikt om nog meer afval te storten, of misschien als informele tippelzone.
Fietsend over de Diemerzeedijk kan ik genieten van zoveel inventiviteit, maar soms raak ik ook gedeprimeerd omdat ik naar deze vuilnisbelt moet om van de natuur te genieten.
Nederland is de natte droom van elke ingenieur.
Of Nederland is India met infrastructuur, het is maar hoe je het bekijkt.

Jelle Brandt Corstius, As in tas, pagina 130 – 131.

 photo WP_20160327_002JelleBrandtCorstiusAsInTas.jpg