Rondvaart Breda

Tijdens de rondvaart afgelopen zaterdag heb ik naast het groen
en de bruggen ook ‘klassiek’ Breda gefotografeerd.
Ik bedoel daarmee een groot aantal herkenbare plaatsen en gebouwen.
Herkenbaar zeker voor de mensen die in Breda wonen of er
ooit eens geweest zijn.
Het begint met het zicht op de Grote Kerk en het Spanjaardsgat.
Door de werkzaamheden aan de haven zijn deze gebouwen
jaren niet te fotograferen geweest vanuit dit perspectief.
Vanaf de Nieuwe Prinsenkade ziet het er als volgt uit.


Het weer zat ons natuurlijk enorm mee.
Je moet er niet aan denken dat het zo’n regen was als vandaag.
Als ik nu naar buiten kijk is het grijs, het regent,
het is koud (nou fris dan toch).
Dat was gelukkig zaterdag wel anders


Onder de nieuwe Hoge Brug door komen de Spinola
en het Spanjaardsgat vol in beeld.



Langs het water zien we ook deze muurschildering.
Je ziet je moet het begrip ‘klassiek’ wat ik gebruik om deze foto’s
te omschrijven niet al te letterlijk nemen.


De Academiesingel vanaf het water.


Breda is een stad met een enorme militaire geschiedenis.
De kazernes besloegen grote delen van de stad en doen dat
vandaag de dag nog steeds.
Belangrijk daarbij is de KMA (Koninklijke Militaire Academie).
De studenten hebben onder andere een roeivereniging.


Zoals in iedere stad doen kunstwerken in de openbare ruimte
nogal eens stof opwaaien.
Dat geldt ook voor deze ‘vuurtoren’.


Blijkbaar heeft hier een jamfabriek gestaan die later
bekend is geworden als de Hero.
Maar ik kan deze bewering van onze gids niet bevestigd krijgen.
Ook de website van de Hero biedt geen uitkomst.
De gids wijst nog op de versiering aan de gevel.
Die vruchtvormen zouden duiden op de jam
en conserveringsoorsprong van het bedrijf.


De ‘Koepel’ komt in zicht.
Dit is de gevangenis.
De ‘Drie van Breda’ zaten hier bijvoorbeeld.
Er tegenover ligt het voormalige Sint Ignatiusziekenhuis.
Het ziekenhuis heeft al een aantal jaren andere huisvesting
en eigenlijk bestaat het niet meer.
Door fusies is het nu onderdeel van een groot ziekenhuiscomplex.


De Watertoren in het Wilhelminapark.


Op de plaats van een van de voormalige kazerne
is een moderne wijk opgetrokken.
Deze flat is daar een onderdeel van.
Onze boottocht begon pas na 1&:00 uur en de zon
verdween al snel.
Dat is op de foto’s goed te zien.

Het belastingkantoor verscholen tussen de bomen.


De kantine van het gerechtsgebouw.


De St. Annakerk. Haagweg.


Helaas is niet alles mooi in Breda.
Hoe iets dergelijks door een schoonheidscommissie
van onze gemeente komt is mij een raadsel.

Het Kapucijnenklooster ligt aan de singels.

De brandweerkazerne. Kruising Lunetstraat Tramsingel.

Tot in de jaren ’60 kwamen in dit deel van de singels nog
schepen hun lading lossen.
Er was hier een vestiging van de Boerenbond,
naast de fabriek van de Etna.
Nu liggen in dit deel van de singels woonboten.
En deze moderne woorboten worden steeds groter en luxer.

Dit is een restant van de aanlegsteigers
zoals die hier in de singels lagen.

In de verte de KMA en rechts De Prins.
Op de plaats van de Prins lagen vroeger de Gasfabriek en de Kwatta.

Het werd al langzaam donker en koud in de nieuwe haven van Breda.

Met dank aan: http://www.kunstenpubliekeruimte.nlDe Vuurtoren:De vuurtoren van Aldo Rossi stond aanvankelijkin het Wilhelminapark in Breda.Tegenwoordig is Rossixe2x80x99s xe2x80x98Lighthousexe2x80x99 te zienop de hoek van de Emmastraat en de Academiesingel.Hier staat het werk in het water, rechts van de ingangvan Park Valkenberg.Voor degenen die Breda per trein bezoeken en lopendvan het station naar het centrum gaan,staat de vuurtoren daar als een baken, als een markeringbij de ingang van de stad.Veel ontwerpen van Aldo Rossi (1931-1997) begeven zichop het grensgebied van
beeldende kunst en architectuur.Misschien is zijn werk het beste te typeren als beeldende architectuur.Het kunstwerk in Breda is een ruimtelijk, architectonisch modelen duidelijk herkenbaar als vuurtoren.Het oktagonale 18 meter hoge werk functioneert alleen niet als vuurtoren,het is niet toegankelijk en staat in deze stedelijke omgevingop een wezensvreemde plaats.Aldo Rossi was xc3xa9xc3xa9n van de postmoderne architectendie zich vanaf de jaren zestig keerden tegen de in hun ogendogmatische rationaliteit en functionaliteit van het Nieuwe Bouwen.Rossi kreeg grote bekendheid met zijn in 1966 verschenen boekxe2x80x98Lxe2x80x99architettura della cittxc3xa0xe2x80x99 en met projecten als xe2x80x98Teatro del Mondoxe2x80x99voor de Bixc3xabnnale van Venetixc3xab in 1979.De postmoderne architecten vonden dat architectuur meer wasdan functie.Ze refereerden met hun ontwerpen aan archetypesen historische voorbeelden, maakten gebruik van de symboolwaardevan kleuren en vormen en sloten geen middel uitom te komen tot een expressieve werking van een object.En terwijl architectonische ontwerpen per definitie uitgaanvan een functie, schrokken ze er niet van terugom projecten te ontwikkelen die geen ander doel diendendan herinneringen op te roepen, associaties vrij baan te geven,of de fantasie te prikkelen: architectuur als beeld. (LJ)