Vervolg van het verhaal van Jane MacLaren Walsh.

Twee andere voorbeelden werden in 1867 tentoongesteld
op de Wereldtentoonstelling in Parijs als onderdeel van de collectie
van Eugxc3xa8ne Boban.
Hij is wellicht de meest mysterieuze figuur in de geschiedenis
van de kristallen schedels.
Een Fransman die fungeerde als de officixc3xable archeoloog
van de Mexicaanse regering van Maximiliaan.
Boban was ook lid van de Franse wetenschappelijke commissie in Mexico.
De Parijse tentoonstelling was ideaal om zijn werk
in de schijnwerpers te zetten.

In de Engelstalige tekst wordt gesproken van de ‘Exposition Universelle’
en volgens Wikipedia werd die gehouden in 1900. Dat is toch wat
anders denk ik dan 1867.

De tentoonstelling was niet helemaal succesvol
in het tentoonstellen van Louis Napoleons regering
omdat de opening van de tentoonstelling samenviel met
de executie van Maximiliaan door de troepen
van de Mexicaanse president Benito Juxc3xa1rez.



In 1886 kocht het Smithsonian een kristallen schedel aan
die een bewerkte, pre-Columbiaanse kraal kan zijn geweest die
in de 19e eeuw opnieuw was bewerkt.
Deze afbeelding uit een catalogus laat het object zien,
dat bijna levensgroot was en waarin een vertikaal boorgat zit
dat midden door het centrum gaat.

Een kleine kristallen schedel werd in 1874 gekocht voor 28 pesoxe2x80x99s door het
Nationaal Museum in Mexico Stad van een Mexicaanse verzamelaar
genaamd Luis Costantino en een andere voor 30 pesoxe2x80x99s in 1880.
In 1886 kocht het Smthsonian een kleine kristallen schedel van
de collectie van Augustin Fisher, de voormalige
secretaris van keizer Maximiliaan in Mexico.
Deze verdween echter op mysterieuze wijze in 1973 uit de collectie.
Het was te zien op een tentoonstelling van archeologische vervalsingen
nadat William Foshag, een mineraloog van het Smithsonian,
ontdekt had dat het was gemaakt met modern gereedschap.

Deze kleine voorwerpen vormen ‘de eerste generatie kristallen schedels’
en hebben allemaal een boorgat van boven tot onder.
De boorgaten kunnen uit de pre-Columbiaanse tijd zijn
en deze schedels kunnen eenvoudige Meso-Amerikaanse,
kristallen kralen zijn geweest die later opnieuw bewerkt zijn
voor de Europese markt om dienst te doen als herinnering aan
overledenen of om de eigenaar te herinneren aan de eigen sterfelijkheid.

Two other examples were exhibited in 1867 at the Exposition Universelle
in Paris as part of the collection of Eugxc3xa8ne Boban,
perhaps the most mysterious figure in the history of the crystal skulls.
A Frenchman who served as the official “archaeologist”
of the Mexican court of Maximilian,
Boban was also a member of the French Scientific Commission in Mexico,
whose work the Paris Exposition was designed to highlight.
(The exhibition was not entirely successful
in showcasing Louis Napoleon’s second empire,
since its opening coincided with the execution of Maximilian
by the forces of Mexican president Benito Juxc3xa1rez.)

One small crystal skull was purchased in 1874 for 28 pesos
by Mexico City’s national museum from the Mexican collector Luis Costantino,
and another for 30 pesos in 1880.
In 1886, the Smithsonian bought a small crystal skull,
this one from the collection of Augustin Fischer,
who had been Emperor Maximilian’s secretary in Mexico.
But it disappeared mysteriously from the collection some time after 1973.
It had been on display in an exhibit of archaeological fakes
after William Foshag, a Smithsonian mineralogist,
realized in the 1950s that it had been carved
with a modern lapidary wheel.

Text with the picture:
In 1886, the Smithsonian acquired a crystal skull that may have been
a pre-Columbian bead re-carved in the 19th century.
This catalogue entry shows the object at close to its actual size,
and with a vertical drill hole through its center.
(Courtesy of Paula Fleming Collection)

These small objects represent the “first generation” of crystal skulls,
and they are all drilled through from top to bottom.
The drill holes may in fact be pre-Columbian in origin,
and the skulls may have been simple Mesoamerican quartz crystal beads,
later re-carved for the European market as little mementos mori,
or objects meant to remind their owners of the eventuality of death.