Met pijn in mijn hart:
een laatste blik op Haridwar.
Ik had er wel drie blogs van kunnen maken:
de voorbereidingen van de Aarti, de panoramafoto en de Aarti.
Maar Chandigarh staat te dringen.
Dat was in 2016 ons volgende reisdoel.
Ook weer heel bijzonder, weer heel anders, veel Le Corbusier.
Maar eerst de laatste avond in Haridwar.
Voor het ritueel werkelijk begint is er een grote groep mensen die de plaats van de ceremonie al vast even wil verkennen.
Har Ki Pauri is vrij toegankelijk.
Een altaar wordt in gereedheid gebracht.
Alles gaat gewoon door. Sommige mensen staan te wachten, andere voeren nog even hun eigen ritueel uit en gaan het water van de Ganges in met hun offer en weer andere bekijken de ghats uitgebreid.
Ik maak een foto vanaf mijn zitplaats. Het is al even wachten. Ik denk: mooi moment om foto’s te maken die ik thuis tot een panorama kan omvormen. Dat laatste heb ik nooit meer gedaan maar de foto’s zijn er wel.
De voorgangers in de Aarti treden aan. Een voorganger neemt het woord.
Ondertussen, een paar meter verder.
Het is al wat donkerder. De beweging zie je ook terug op deze en volgende foto’s.
Bewegingen worden gelijktijdig door de voorgangers uitgevoerd. Net als de gebeden en gezangen.
Dit zijn mijn buren.
Het is weer druk.
Mijn buren zingen en bewegen enthousiast mee.
Ook aan de andere kant.
Het vuur van de Aarti.
Argusvlinder 