Een beetje door de bomen en dan kom je bij de volgende tempel:
Baphuon.
Een enorme piramide, met meerdere verdiepingen.
Gebouwd in de 11e eeuw rijdens de regering van Udayadityavarman II.
Gelukkig hoef ik die naam niet uit te spreken.
Het is een piramide maar daar omheen een lang, verhoogd voetpad dat naar de tempel leidt en hier en daar een waterpartij.
De eerste aanblik was overweldigend. De dagen erna zouden we nog meer piramides zien. Al heeft deze tempel een verrassing die we pas op het eind zagen.
Pas op je hoofd.
De verhalen in steen verbazen je enorm.
Dit zijn delen van een gebouw dat voor de tempel ligt en deel uitmaakt van het pad naar de tempel.
Het wordt tijd om te klimmen. Het uitzicht is prachtig.
Slangenkoppen. Eens niet op een reling.
Gedecoreerd raam.
Hier is de maker van de afbeelding op een paar plaatsen door het kader heengegaan met de afbeelding. Net als een moderne striptekenaar.
Met een strijdwagen. Bij deze tempel was min of meer een vaste looprichting aangegeven.
En dan zie je plots in de zijkant van de tempel een ‘Reclining Buddha’ of slapende Boeddha.
In het begin een beetje onduidelijk maar langzaam maar zeker worden de contouren duidelijker. Wat een idee om dat in de zijkant van een tempel aan te leggen.
Zoals deze toelichting aangeeft: de restauratie was niet eenvoudig. Vooral op die plaatsen waar het gezicht uit de tempel naar voren komt. Daar zijn verstevigingen aangebracht om er voor te zorgen dat ook wij nu nog van dit fenomeen kunnen genieten.
Of de restauratie al gereed is, dat vertelt het verhaal niet.
De foto’s die nu volgen zijn niet van de Baphuon-tempel zelf maar van (restanten) van gebouwen in de omgeving.
Baphuon-omgeving.
Een gevallen leeuw in de omgeving van Baphuon.
Argusvlinder 