Piet Schreuders: Lay in, lay out

Nou, het oordeel is dus: out.
Je leest maar heel zelden een recensie van een boek
op deze blog waarbij het eindoordeel is: slecht.
Vandaag dus wel.

 photo WP_20170727_18_56_43_Pro 2PietScgreudersLayInLayOut.jpg

Piet Schreuders, Lay in, lay out. Een zelfingenomen, slecht boek. Gericht op een kleine groep grafisch ontwerpers die 40 jaar geleden al ruzie hadden met elkaar. Ze konden het niet eens worden over wat nu mooi was.


Veertig jaar geleden voerde Piet Schreuders de aanval aan op Wim Crouwel.
We moeten er in dit boekje nog steeds over lezen.
Waarom? Het werk van Crouwel vindt Schreuders niet mooi.
En hij vindt dat de tijd hem gelijk gegeven heeft.

Jammeer dat Schreuders geen objectieve maatstaven weet aan te dragen
voor wat nu een goed ontwerp is. Ook 40 jaar later kan hij dat niet.

De ruzie was een verlaat jaren ’60-relletje, tegen de heersende
klasse. Tegen boegbeelden.
Daar is niets mis mee, maar na zoveel tijd mag je dan wel wat
meer onderbouwing verwachten dan

‘ik had bij nader inzien mijn afkeer van Crouwels ‘lelijkheid’ misschien ook anders kunnen illustreren – maar ik had dat in het boekje al gedaan en wilde tijdens de presentatie toch ook eens een daad stellen.’

Piet Scgreuders, Lay in, lay out; pagina 93.

Volgens mij had Piet Schreuders in deze versie van het boekje alle kans
het eens goed aan te pakken. Die kans heeft hij niet genomen.

De lezer van nu,
die niet bij het relletje betrokken was,
heeft niets aan het boek.