Kenia (2)

Subject: 1e bush week Eli

Beste allemaal,

Voor degenen, die geen zin hebben om deze verslagen te ontvangen of ze veel te lang vinden, laat ff weten, no hard feelings, haal ik je van de lijst.
Ik heb iedereen die een bijdrage heeft gegeven, op de lijst gezet.

Nou, m’n eerste week Kenia zit erop.
Ik kan wel zeggen, dat het behoorlijk enerverend en indrukwekkend was.
Ik zal proberen een kort verslag te maken, maar het waren zoveel indrukken, dus dat gaat denk ik niet lukken.

Afgelopen maandag dus opgehaald door mijn contactpersoon Ali samen met een driver.

‘ t Was ongeveer 2 uur rijden van hotel naar Community.
Na de grens van Kenia en net voor de grens van Tanzania gingen we van de mainroad af en sloegen we een zandpad op.
We reden steeds verder de bush in en ik dacht o my god, waar ga ik terecht komen en waar kom ik te slapen, want ik zag alleen maar van die modderhutjes staan.
Maar ik moet zeggen, ondanks de hele slechte weg, als je dan aankomt op de community, dan is het wel iets anders.
’t Ziet er allemaal super verzorgd uit, kan niet anders zeggen. Ali bracht me meteen naar mijn kamer.
Heel gaaf, in het gebouw van de dispensary (medische post = stenen gebouw) is een kamer voor mij alleen ingericht.
Met bed, bureau, stoelen en kast, die ik kan afsluiten en de kamer kan ik ook afsluiten, echt super verzorgd. !
Iedereen kwam zich voorstellen aan me, met name de mama’s.
Allemaal gillen, schreeuwen, handjeklap doen en omarmen, geweldige lui.
Voelde meteen goed!
Ali heeft me een rondleiding over de hele community gegeven en me voorgesteld bij de leraren en ben ook voorgesteld bij alle kids in de klassen.
Sommige kijken je aan, alsof je ET bent.
Ali heeft ervoor gezorgd dat Elisabeth 3 keer per dag voor me kookt en dat ze me ’s avonds gezelschap houdt.
Ze vinden het belangrijk dat ik me veilig en thuis voel, echt heel lief.

Dus gewoon eten wat de pot schaft.
En wat schaft de pot??
Heel veel deeg in grote hoeveelheden.
Die lui eten dan rijst, aardappels en pannekoeken (allemaal samen) en dan met af en toe vlees en af en toe groente of fruit erbij.
De mama’s zeiden al gelijk dat ik veel te dun ben en dat ze willen dat ik hier vet wegga, hahaha.
Voor hun is dik-zijn een teken van rijkdom.
De eerste nacht was heel bijzonder.
De mama’s hadden al gezegd dat ze me ’s avonds zeker niet alleen gingen laten en dus ook in de dispensary zouden slapen, maar ik dacht in de kamer naast mij.
Dus niet.
Elisabeth en haar 1-jarige dochter, Purity, kwamen bij mij in bed liggen.!!!!!
Slik, dacht ik.
Heb de eerste nacht ook geen oog dichtgedaan, lig je daar met z’n drieen in bed, dicht tegen elkaar aan, wat een tafereel zeg.
Alleen maar geluiden van een kind die aan de borst ligt, huilt en verschoont moet worden.
1e 2 nachten waren wennen, maar ben er inmiddels al aan gewend en vind het ok
Purity lag gisteravond zelfs met haar armen om me heen gestrengeld, zo lief.
Ik vind het nu zelfs fijn, want Elisabeth is mijn saving angel.
Ze jaagt alle insekten bij me weg.
Want mijn god hee, ik heb nog nooit zoveel verschillende insekten bij elkaar gezien en op de een of andere manier, krijgen ze het dan toch voor elkaar om binnen de klamboe te komen.
Volgens mij ga ik hier al mijn angsten overwinnen, het zelfde als ’s nachts alleen in het pikkedonker naar het toilet gaan.
De eerste nacht durfde ik dat echt niet, dus hup Elisabeth mee.
Die toilet, voor degenen die dit willen weten, is op zich wel ok.
Ook een stenen hutje met cementen vloer en een vierkant gat erin, dus op zich prima.
En ze hebben mij de sleutel gegeven voor de toilet.
Maar ik zit dan alleen maar te denken wat er uit zo’n gat komt kruipen.
Wel goed voor de beenspieren trouwens, zo door je knieen.
Ok genoeg over het toilet.

Tis hier vroeg donker en vroeg licht, dus ander ritme.
Niet alle mensen kunnen hier Engels en degenen die het wel kunnen, is ’t ook gebrekkig en liggen de klemtonen anders.
Dus ik moest ff switchen om hele simpele Engelse zinnen te gebruiken.
En dan het Swahili.
Gelukkig ken ik een paar woorden en dat vindt iedereen natuurlijk prachtig.
Kan na een week al bijna volzinnen maken, jippie.

Ik heb met name afgelopen week waargenomen wat er allemaal gebeurd op de community.
Met Ali en iemand van de overheid over de schoolboerderij-grond gelopen en gecheckt hoe dat eruit ziet, want er moet binnenkort geplant gaan worden.
Moest wel even om mezelf lachen, wat een tafereel. Loop ik daar, blanke vrouw, met 2 negermannen te lullen over wat er gezaaid en wanneer er geoogst moet gaan worden.
Is toch te geestig?
Maar goed uiteindelijk komt alles neer op een beetje logisch nadenken.

Ik kan gelukkig op de latop werken overdag, Ali neemt ‘m dan ’s avonds mee naar huis, waar hij ‘m oplaadt (hij woont aan de weg, waar wel elektriciteit is).

Van Ali heb ik echt een goeie indruk.
Die man, is zo oprecht vriendelijk en dat zie je in alles terug wat hij doet en hoe hij het doet.
Hij wil de mensen stimuleren om verantwoordelijkheden op zich te nemen.
Hij heeft ’t allemaal goed op een rij en denkt heel praktisch en vooruit, wat niet iedere Afrikaner heeft.

Ik zie ook wel dat Ali, sommige vooroordelen over Afrikaners teniet wil doen, door het tegendeel te bewijzen.
Zoals op tijd komen, hij wil gewoon bewijzen dat ze dat wel kunnen.

Verder nog een voetbalwedstrijd van de meisjes van school gezien, 2 scholen tegen elkaar.
Was wel lachen om te zien, die meiden zijn fanatiek man.
Dat valt me sowieso wel op, dat de vrouwen en de meisjes in de community heel erg sterk en fanatiek zijn, hardewerkers en voor zichzelf opkomen.
De mannen zijn meer lui en de jongens zijn echt verlegen.
Wel grappig hoor.
Na de wedstrijd heb ik foto’s van de teams gemaakt.
Toen werd ik naar voren gehaald door Ali en moest ik even iets zeggen tegen alle kids (600!!). Ff slikken, maar zei toen wat m’n naam is, waar ik vandaan kom, hoe lang ik hier blijf en dat iedereen mij Swahili moet leren, omdat ik maar een paar woorden weet.
En dat ik de wedstrijd heel leuk vond en dat Holland een land van de voetbal is, maar geen vrouwenvoetbal, dus dat is goed dat het hier wel is.
En ik sloot af met Asante Sana (heel erg bedankt)
Iedereen weer gillen en lachen.

Mensen hier vinden het echt een eer, als je naar hun huis komt kijken.
Ben inmiddels al bij 4 families thuis geweest.
Natuurlijk veel foto’s gemaakt.
Ik vind dat de mensen het voor hun maatstaven best goed hebben, er is genoeg te eten, door al het voedsel wat er verbouwt wordt.
En ze zijn gelukkig en vrolijk.
Zo’n basale manier van leven, ook wel eens lekker om mee te maken.

De medische post loopt goed en is op zich best geordend.
Mensen weten nu de post te vinden en komen van ver.
Er wordt ook voorlichting gegeven aan de mensen over malaria, bilharzias en HIV/AIDS.
Gister heb ik nog geassisteerd bij een vrouw die een waanzinnige, enge open wond had op haar borst (er zat gewoon een gat in haar borst, ieks).
Ze had zoveel pijn, toen de wond gedesinfecteerd moest worden, dat ze alles bij elkaar schreeuwde en niet stil kon liggen, dus ik moest haar vasthouden en meehelpen de wond schoonmaken.
Als dit in NL zou gebeuren, zou ik er echt niet tegen kunnen.
Maar op de een of andere manier gaat er hier een knop om en das bij alles.

En nu zit ik weer even in het hotel.
Ben blij dat ik dat heb geregeld, want tis toch wel fijn om even te kunnen douchen ipv alleen je gezicht met regenwater te wassen en vind het ook fijn om even te reproduceren wat de afgelopen week allemaal
is gebeurd.

Maar 1 ding is zeker, ben zooooooooooooo blij dat ik dit besloten heb om te doen.
Het voelt super om deel te zijn van de community, zo zien zij het en zo voel ik het ook.
De kinderen worden achterop m’n rug gebonden en iedereen behandelt me als hun deelgenoot.
Die mensen zijn zo gaaf en maken HET en als je dan ook nog een bijdrage kan leveren en hun kan helpen, dan is dat super.

Sorry, dat het toch een beetje lang is geworden, maar kon niet anders.
Hoop dat jullie het allemaal goed maken. Keep me posted.

Hele dikke zoenen, Kwa Heri

Eli

p.s. kan alleen maar in de weekenden mailen