04/10/2009Om 08:00 uur ben ik vertrokken vanuit mijn hotel.Heb in de straat geld gepind en ben dan direct naarde hoofdingang van de Verboden Stad gegaan.09:15 uur: een kaartje gekocht voor de Forbidden City.Dan ben je al in het enorme complex.Het is nu 14:30.Ik ben aan de achterzijde van het paleizencomplex.Ik ben langs de linkerkant door het complex gelopen.Nu ga ik via de rechterkant terug.16:45 uur.Ik ben net het paleis uitgelopen.Ze sloten de poort achter me dicht.Ik schrijf steeds paleis maar het is een echte stad.Toeval wil dat ik de East Gate (East Prosperity Gate)uitgelopen ben.Daar is wel mijn hotel.Dus daar geniet ik nu van het uitzicht op alle mensendie nog verder moeten, vanaf de Verboden Stad,naar hun hotel of huis, en dan waarschijnlijk net als ik een glas drinken.Van een bezoek aan de gallerie genaamd ‘798’is dan ook niets gekomen.Zal moeten wachten tot een volgend bezoek.
Onderweg naar de Minggraven op 3 oktober, had ik een paar kaki’s gekocht. Toen vond ik heel vreemd dat de mensen in China de kaki’s pas eten als de vrucht heel rijp is. Gisteren keek ik nog eens op Wikipedia en daar stond dat de vrucht van nature veel tannine bevat. Een stof die volgens dat artikel niet echt goed voor je is en bovendien niet lekker smaakt. Ik ga er eigenlijk een beetje vanuit dat de vrucht die wij in West Europa eten veel minder tannine bevat. Hierboven de vruchten die ik gekocht heb.
|
De kaki komt van nature voor in de Himalaya en in de bergen van Myanmar, Thailand, Indochina, Korea en Japan. Wereldwijd wordt de kaki gekweekt in de subtropen en in de tropen hoger dan 1000 meter. Ook zijn er berichten dat de origine van de Kaki in China ligt. Kaki-vruchten bevatten in harde toestand, zelfs wanneer ze al mooi oranje-rood gekleurd zijn, zeer veel tannine, wat een bijzonder wrange smaak geeft, en bij overdadige consumptie kan leiden tot vorming van bezoarstenen in de maag, die alleen operatief verwijderd kunnen worden. |
En zo ga ik ze opeten.
Zomaar een servet van het hotel.
In de Verboden Stad had ik dit boek gezien. Dat wilde ik als souvenier meenemen. Het is alleen groot en zwaar. Ik dacht dat kan ik straks wel kopen als ik de stad verlaat. Ik schond die belangrijke toeristenwet: Je moet het kopen als het er is. Deze regel heb ik geleerd tijdens onze eerste reis buiten West Europa. Tijdens ons eerste bezoek aan toen nog de Sovjet Unie vertelde onze reisleider dat als je iets zag dat je wilde kopen, je dat maar beter gelijk kunt doen. Je weet nooit of de kan zich nog een keer voordoet. Maar toen ik de Verboden Stad verliet was er plotseling geen souvernier- of boekwinkel in de buurt. Ik ben dan ook in de avond naar een boekwinkel op zoek gegaan waar men Engelstalige boeken verkocht. Die winkel heb ik gevonden en kon zo toch alsnog het boek kopen.
En dit is de rekening: 380 Yuan, 45 Euro.
De maan en een hotel (niet het hotel waar ik in verbleef).
Argusvlinder 