Zaterdagavond heb ik de muziekavond bijgewoond die Lokaal01
in Breda hield in samewerking met onder andere November music:
Stick your spoon in the wall.

Het programma was als volgt:

1. violiste Marieke Berendsen, componist Bruno Nelissen

2. violiste Marieke Berendsen, componist Nico Sall
De naam van het stuk was “Interventio nonstopio”

3. violiste Marieke Berendsen, componist Peter Swinnen, dichter Jean Portante.
De naam van het stuk was “Point d’Appui”

4. pianist Jan Michiels, componist G. Ligeti: Etudes boek 1, 1 t/m 6
Dxc3xa9sordre / Cordes xc3xa0 vide / Touches blocquxc3xa9es / Fanfares / Arc-en-ciel / Automne xc3xa0 Varsovie

5. pianist Jan Michiels, componist L. v. Beethoven: Sonate opus 111

6. pianist Jan Michiels, componist G. Ligeti: Etudes boek 2,
En suspens / Fxc3xa9m / Galamb Borong / Lxe2x80x99escalier du diable

7. Improviserend gelegenheidstrio bestaande uit:
= Hilary Jeffrey (trombone)
= Frank Crijns (gitaar)
= Dirk Bruinsma (saxofoon)

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik op het gebied van klassieke muziek
en op het gebied van electronische muziek een absolute leek ben.
Maar dat neemt niet weg dat ik wel een impressie van de avond kan geven.
Ik heb foto’s gemaakt tijdens het concert.
Dat wil zeggen dat ik zoveel mogelijk dode momenten heb gekozen
om foto’s te maken zonder flitslicht.
Dan beinvloedt dat niemand.
De ruimte bij Lokaal01 is prima voor een beperkte groep luisteraars.
Maar dat heeft als effect dat je kort op de muzikanten zit.
Dat alles betekent dat mijn foto’s zeer “bewogen” zijn.

Zo ziet die ruimte er uit.



Als eerste stuk speelt Marieke Berendsen een stuk waarbij een sensor
aan de strijkstok de computer aanstuurt.
Op de foto is de witte snoer te zien die vanaf haar arm
naar de computer loopt.
Zo ontstaat er als het ware een duet van Marieke met de computer.
Uitgangspunt voor de componist bij het maken van het stuk
was de spanning die een muzikant ervaart bij het spelen van een stuk.
Die spanning bestaat uit: ken ik mijn stuk goed,
wie zit er allemaal naar mij te luisteren,
maak ik geen fout, enz.
Die spanning wordt bij de uitvoerster nog verhoogd
doordat het te spelen stuk erg langzaam gespeeld moet worden.
De strijkstok wordt heel langzaam bewogen over de snaren van het instrument.
Dat vraagt veel beheersing. Spanning.
Na afloop van het stuk wordt de componist nog geintervieuwd
maar als men begint over de quantum theorie, haak ik af.

Volgens mij werd er bij dit stuk ook met de stok van de strijkstok gespeeld.
Niet alleen met de haren.



Van het tweede stuk heb ik geen foto.
De violiste gebruikt nu naast de viool een aantal “pedalen”
die je normaal gesproken veelvuldig bij rock gitaristen ziet.
Die apparaten kunnen muziek vervormen.

Het derde deel is weer anders.
Hier doet een Franstalige dichter mee door een (aantal) gedicht(en)
voor te dragen tijdens de muziek.
Helaas in het Frans dus dat was aan mij niet besteed.
Dit stuk was veel dynamischer dan de voorgaande twee.

Overigens wordt in deze eerste drie stukken niet geimproviseerd.

Voor dat men met het stuk kon beginnen moest eerst
een technisch probleem worden verholpen.



Vervolgens pianomuziek.
Dit was voor mij het deel waar ik het meest van kon genieten.
Het was een soort Beethoven sandwich.
Eerst muziek van Gyxc3xb6rgy Sxc3xa1ndor Ligeti, dan Beethoven, dan nogmaal Ligeti.
Prachtig was te horen dat de muziek van de romantische componist Beethoven
niet zonder verwantschap is met avantgarde componist Ligeti.
Op de volgende foto plaatst Jan Michiels de muziek op de piano.



Vervolgens stelt een trio zich op.
Improvisatie met electronische muziek wordt dan het thema.
Maar eerst even opstellen, nou ja even…….



Op de foto hierboven zien we dat gitarist Frank Crijns
wel 10 van die pedals opstelt.
De improvisatie gaat gepaard met ‘traditionele’ popmuziek vervormers
(zoals bij de gitaar) maar daarnaast ook door electronische muziek
die door een apparaat (computer?) wordt gegenereerd.
Er wordt met de hele ziel en zaligheid gespeeld.



Met name de trombonemuziek vond ik qua techniek lijken op de manier
waarop Kimmo Pohjonen muziek met zijn accordeon maakt.
Dat wil zeggen dat alle manieren waarop lucht door of langs het instrument
kan gaan benut wordt om muziek te maken.
Qua sfeer vond ik de trombonesollo’s sterk lijken op Mark Isham.
Alleen de trombone in combinatie met gitaar en saxofoon leidde
tot een heel ander geluid.

Een leerzame avond, genoten van al het nieuwe.
Genoten van al het oude.