Botero neemt een bijzondere plaats in de kunstwereld in.
Hij is niet het type van ‘de lijdende kunstenaar’.
Verre van dat.
De vormen die hij gebruikt intrigeren mij altijd opnieuw.
De serie over Abu Ghraib is dan ineens politiek.
Ook vollop in de aandacht.



Abu Ghraib 66, 2005.

Voor mij is dit schilderij een referentie naar afbeeldingen
van een lijdende Christus.
Ik weet niet of Botero deze verwijzing erin heeft willen leggen
maar voor mij zit dat er wel in.





Abu Ghraib 72, 2005.

Wat is Abu Ghraib ook al weer?

De Abu Ghraib-gevangenis is een beruchte gevangenis in Irak,
in Abu Ghraib, een voorstad van Bagdad.
Onder het bewind van Saddam Hoessein werd het xc3xa9xc3xa9n
van de meest brute gevangenissen van Irak genoemd

De gevangenis werd berucht toen in april 2004
tijdens het bewind van de Coalition Provisional Authority
een documentaire werd uitgezonden
door het Amerikaanse televisiestation CBS
in een uitzending van het programma 60 Minutes.
Daarin werd melding gemaakt van misbruik en vernedering
van gevangenen door een kleine groep Amerikaanse soldaten.

Citaat van Wikipedia.

En wat ging daar (en in andere gevangenissen) helemaal fout?

“Midden februari legt de Amerikaanse generaal-majoor Antonio Taguba
een 53 bladzijden tellend rapport voor aan zijn overste,
luitenant-generaal Ricardo Sanchez.
In het rapport staat:
“In de Abu Ghraib gevangenis in Bagdad gebeurden talloze incidenten
van sadistisch, schaamteloos, baldadig en crimineel gedrag
waarvan gevangenen het slachtoffer waren.”

Seymour Hersh, Torture at Abu Ghraib, The New Yorker, 30 april 2004.