Gisteren hebben we de tentoonstelling ‘Lucian Freud’
in het Gemeentemuseum Den Haag bezocht.







Het was er druk.
De tentoonstellingen zelf nog drukker dan de rij
voor de deur deed vermoeden.



Het wapen van Den Haag in dit prachtige gebouw.



Zelfportret, fragment, 1965.





Spiegelbeeld met twee kinderen, 1965.



Portret van Baron H.H. Thyssen Bornemisza,1982.



Twee planten, 1980.





Man in zilverkleurig pak, 1998.



Man met geruite pet, 1986.



hoofd van een jonge Ier, 1999.



Natchtportret, gezicht naar beneden gericht, 2000.



Leigh onder bovenlicht, 1994.



Detail van Staand naakt bij vodden, 1989.



Portret van David Hockney, 2002.



Vrouw met armtatoeage, 1996.



Zelfportret, reflectie, 1996.



Baby op groene sofa, 1961.



Prachtig gebouw.



Catalogus.

Het goede van een dergelijke tentoonstelling is dat je tot de ontdekking komt
dat er meer is aan Lucian Freud dan vlees.
Be schilderijen die de pers halen zijn bijna altijd de confronterende naakten
en de portretten.
Maar de schilderijen van planten, dieren en de tuin mogen er ook zijn.
Dat is ook waar voor het grafisch werk.
Reden genoeg om de catalogus eens goed door te nemen.

Overigens zijn die portretten wel fascinerend.
Die mensen die worden afgebeeld hebben helemaal
geen grote rode vlekken in hun gezcht.
Toch lijken de portretten sprekend.

De meeste modellen kijken de toeschouwer niet aan.
David Hockney is de uitzondering op de regel.